Ευτυχία… τι είναι τελικά;

Βίος ευτυχής δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο μέρες ευτυχείς.

B. Ουγκώ

Πόσες φορές έχουμε πέσει στην παγίδα να πιστεύουμε ότι για να πετυχαίνουμε στη ζωή θα πρέπει να είμαστε σε μία αυτόματη και συνεχή κατάσταση ευφορίας; Ακόμα και οι θετικές σκέψεις γίνονται ψυχαναγκασμός, μια εμμονική προσπάθεια να διώχνουμε ό,τι αρνητικό και να εκμαιεύουμε με τη βία ευχάριστα συναισθήματα!

Από την άλλη, όταν οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να βρουν την χαρά, “παλεύουν” με έμμεσους τρόπους (τις περισσότερες φορές υποσυνείδητα ενεργοποιημένους) να αυξήσουν τα επίπεδα ικανοποίησής τους: μέσω της προσοχής των άλλων (ή και της λύπησης!), της αυτοπροβολής, των εξαρτητικών σχέσεων ή/ και συμπεριφορών, των υλικών αγαθών… με λίγα λόγια ένα συνεχές ανικανοποίητο.

Μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό που περιγράφεται αποτελεί μια κατάσταση ψυχο- σωματική, άρα και φυσιολογική, με τις ενδορφίνες και τα επίπεδά τους να κατέχουν κυρίαρχη θέση στον καθορισμό αυτού που λέμε χαρά.

Δυστυχώς όμως (ή μάλλον όπως θα φανεί ευτυχώς), το πολυπόθητο αυτό συναίσθημα δεν επιτυγχάνεται αυτόματα. Δεν ξυπνάμε το πρωί έχοντας μια αυθόρμητη πάντα διάθεση να αντιμετωπίσουμε την ημέρα, δεν μας “βλέπουμε” πάντα όμορφους, δεν μπορούν συνεχώς οι άλλοι να είναι προγραμματισμένοι να καλύψουν τις ανάγκες μας. Και κάπου εκεί έρχεται η κλισέ αλλά άκρως αληθινή πρόταση

η ευτυχία ξεκινά από μέσα σου….

Οργανικά, πρακτικά, ψυχολογικά!

Γιατί το πρωί που θα σηκωθείς για την ρουτίνα σου μπορείς να επιλέξεις αν θα φροντίσεις τον εαυτό σου δίνοντάς του καλή τροφή, τα παπούτσια που του αρέσουν, μία θετική δήλωση μπροστά στον καθρέφτη.

Γιατί όταν κάποιος δεν θα σκεφτεί αυτονόητα ότι αυτό που θα πει είναι αρνητικό, προσβλητικό, επιβλητικό, εσύ μπορείς να διαλέξεις τι θα αφήσεις να σε επηρεάσει και τι όχι, που θα θέσεις το όριό σου.

Γιατί αν μέσα σε καταστάσεις το μυαλό σου σε πηγαίνει σε σκοτεινούς δρόμους, μπορείς να αποφασίσεις αν θα το αποδεχθείς και θα το αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο ή αν το αρνηθείς και τραπείς σε φυγή.

Γιατί ανακαλύπτεις ότι είναι απόλυτα φυσικό να νιώσεις όλα τα συναισθήματα, και όταν βρεις τον δικό σου χρόνο, να βάλεις την αγαπημένη σου μουσική ή να περπατήσεις. Α! Για δες, οι περιβόητες αυτές ενδορφίνες αυξάνονται!

Γιατί όταν κάνεις κάποιο λάθος, μπορείς να κατηγορείς τον εαυτό σου διαρκώς ή να χρησιμοποιήσεις τη γνώση για ένα καλύτερο μέλλον.

Γιατί ένας άνθρωπος που δεν φροντίζει τον ίδιο δεν θα χαρεί, ούτε θα μοιραστεί με τους άλλους. Πολύ απλά, δεν μπορείς να δεις έξω αυτό που δεν έχεις ήδη μέσα σου …

ΓΙΑΤΙ…. αν προσθέσεις όλα τα προηγούμενα καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει μια απόλυτη ευτυχία.

Το ταξίδι προς αυτή όμως είναι δικό σου άρα… μάντεψε, μπορείς να το φτιάξεις όπως θες! Και πίστεψέ με, πολλές μικρές χαρές μαζί αρκούν για να βρεις έναν καλό προορισμό! Ίσως και αυτόν των ονείρων σου…

Νικολέττα Παπαδάτου

Ψυχολόγος με εξειδίκευσή στη Γνωσιακή Συμπεριφορική προσέγγιση και με μετεκπαίδευση στην Ψυχοπαθολογία παιδιών, εφήβων, ενηλίκων, καθώς και οικογενειών και ζευγαριών. Απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.